Sina Frei wint haar tweede U23 Wereldkampioenschap

Anne Terpstra mist net de medailles in de eliterace

De Wereldkampioenschappen in Mont Sainte Anne bij Quebec, Canada, waren ook een compleet succes voor het GHOST Factory Racing Team. In de U23-race kon Sina Frei haar titel van 2017 herhalen en verzekerde ze zich voor de tweede keer van de regenboogtrui. Haar Oostenrijkse teamgenote Lisa Pasteiner maakte het teamresultaat compleet met een uitstekende tiende plaats. In de elitekoers toonde Anne Terpstra zich een kandidaat voor de topplaatsen, zoals ze de laatste tijd was, en moest uiteindelijk genoegen nemen met de vierde plaats, waardoor ze net geen medaille won. Barbara Benko kon, na een wat zwakkere fase de laatste tijd, de vinger weer in de goede richting wijzen met een 25e plaats.

Vorig jaar werden de wereldkampioenschappen in Lenzerheide gehouden, maar afgezien van de zilveren medaille van Sina Frei verliepen de dingen daar niet perfect voor het team. De atleten waren des te meer opgewonden over de traditioneel moeilijke race in Noord-Amerika. Het parcours wordt gekenmerkt door natuurlijke rots- en steenformaties en is daarom een echte uitdaging, vooral in natte omstandigheden. De atleten konden goed omgaan met de wisselende omstandigheden gedurende de week, ook omdat ze konden vertrouwen op de steun van hun vertrouwde omgeving en ondersteunend personeel.

Al op woensdag ging de teamestafette van start, waarbij vijf atleten van één land maar van verschillende categorieën elk een snelle ronde afleggen in een vrij te kiezen volgorde. Net als de afgelopen twee jaar waren de Zwitsers onverslaanbaar en kon Sina Frei haar eerste gouden medaille vieren. Maar Barbara Benko en Anne Terpstra konden ook op wedstrijdtempo kennismaken met het parcours met een respectabele en snelle ronde.

Nadat Barbara Benko de race in Lenzerheide om gezondheidsredenen moest overslaan, was ze bijzonder blij om weer aan de start te staan: “De race was zeker niet mijn beste, maar onder de omstandigheden waarmee ik hier kwam, moet ik echt tevreden zijn met de 25e plaats. Achteraf gezien ging het helaas niet 100 procent perfect voor mij tijdens het seizoen en ik weet nu waar de fouten zaten. Nu ligt de focus volledig op volgend jaar met het doel om ze niet te herhalen en perfect voorbereid aan het Olympische seizoen te beginnen. Bedankt aan iedereen om me heen voor het geduld en de steun, zelfs in minder makkelijke tijden!”

Anne Terpstra begon net zo pittig aan de elitekoers als ze de afgelopen tijd heeft gedaan in de World Cups dit seizoen en liet zien dat ze vanaf het begin in de kopgroep zat:

“Daarna moest ik even hulde brengen aan het hoge tempo en even bijkomen”

Anne Terpstra

beschreef ze de situatie in de tweede en derde van zes ronden, toen ze zich eerder rond de zevende plaats moest nestelen. Maar na een korte herstelperiode vocht ze zich terug en zat ze de rest van de race weer net achter de podiumplaatsen. “Het gat naar voren was uiteindelijk te groot en ik had geen kans om dichterbij te komen. Natuurlijk was ik een beetje teleurgesteld over de vierde plaats vlak na de finish, maar ik moet altijd in gedachten houden waar ik stond voor de start van dit seizoen en vooral hoe mijn vorige seizoen verliep. Vierde op de Europese Kampioenschappen en vierde op de Wereldkampioenschappen betekent natuurlijk geen medaille, maar als ik voor het seizoen voor die resultaten had kunnen tekenen, denk ik dat ik dat blindelings had gedaan.”

Lisa Pasteiner voelde zich de hele week erg op haar gemak op het technisch moeilijke terrein en zou waarschijnlijk blij zijn geweest met nog gladdere omstandigheden.

“Dit was mijn allereerste keer in Canada, maar ik genoot meteen van het circuit en kon heel goed opschieten. Op de racedag voelde ik me stom genoeg niet zo goed en had ik echt last van de start. Kort voor het einde zaten we in een groep van de achtste tot de twaalfde plaats en ik probeerde een TOP10-resultaat te redden, wat nog net lukte.”

Lisa Pasteiner

lachte de Oostenrijkse aan de finish.

Sina Frei kon de spanning voor de race zien, want het was haar laatste U23-race en afgezien van de Europese Kampioenschappen ook de enige internationale U23-race van het seizoen. Nu de Zwitserse is doorgestroomd naar de eliteklasse in de Wereldbeker, heeft ze zelden de kans om zich te meten met haar directe concurrenten:

“In de aanloop is het natuurlijk altijd wat moeilijker om te beoordelen en in de U23-race wordt er gewoon anders gereden dan in een elitewereldbeker. Maar als iedereen van tevoren zegt ‘dit ga je sowieso winnen’, is het natuurlijk moeilijk om dat helemaal te blokkeren.”

Sina Frei

Het duurde een ronde voordat de nervositeit wegebde en de viervoudig U23 Europees Kampioene haar ritme vond, maar daarna ontwikkelde de race zich volgens haar ideeën: “Ik probeerde als eerste naar binnen te draaien in de technische secties, die soms zo moeilijk zijn dat het onmogelijk is om op het achterwiel te blijven. Ik wilde die gaten dus niet steeds weer dichtrijden.” Dat betaalde zich uit vanaf de derde ronde en er ontstond een gat naar de achtervolgers. Vanaf dat moment kon Frei haar tempo vasthouden en uiteindelijk won ze de race duidelijk voor Laura Stigger en Loana Lecomte uit Frankrijk. “Ik moet zeggen dat ik echt blij en tevreden ben. Mijn U23-tijd was ongelooflijk en ik kon alle internationale wedstrijden – of het nu wereldbekers of kampioenschappen waren – op het podium eindigen. Vier EK-titels en nu de tweede WK-titel maken me echt trots. Nu is het tijd om naar de eliteklasse te gaan en volgend jaar naar de kampioenschappen. Bedankt voor alle steun en berichten, nu kijk ik uit naar de laatste Wereldbeker volgende week in de VS.”